เพราะทุกการเดินป่าของเธอเป็นการเดินทางที่แสนพิเศษเสมอ

ผู้หญิงคนนี้ เธอคงลืมความรู้สึกเดินป่าครั้งแรกของเธอไปแล้ว และคงจำไม่ได้ด้วยเช่นกันว่าตลอดระยะเวลากว่า 20 ปี ในการเดินป่าของเธอครั้งล่าสุด มันครั้งที่เท่าไหร่

เชื่อแน่ว่าเกือบทุกคนต้องเคยสัมผัสกับความรู้สึก “กล้าๆ กลัวๆ” ในการจะเริ่มทำอะไรสักอย่างหนึ่ง “ที่เราไม่เคยทำ”

ไปโรงเรียนวันแรก
ต้องพูดหน้าชั้นครั้งแรก
ต้องจากบ้านไปเรียนหนังสือครั้งแรก
ไปอยู่หอคนเดียวครั้งแรก
ไปเล่นน้ำทะเลครั้งแรก
ไปเดินป่าครั้งแรก
เข้าบอร์ดครั้งแรก

แต่สำหรับผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้าทีมงาน Phuket Outdoor คนนี้ เธอคงลืมความรู้สึกเดินป่าครั้งแรกของเธอไปแล้ว และคงจำไม่ได้ด้วยเช่นกันว่าตลอดระยะเวลากว่า 20 ปี ในการเดินป่าของเธอครั้งล่าสุดมันครั้งที่เท่าไหร่

แต่ที่แน่ๆ เธอกลายเป็นต้นแบบของนักเดินป่าหลายๆคน ที่ใฝ่ฝันจะท่องเที่ยวให้ได้อย่างเธอ
แม้ว่าการตัดสินใจของมือใหม่หัดเที่ยว ที่ได้แรงบันดาลใจจากเธอครั้งนี้ จะเป็น “ครั้งแรก” ของเขาและเธอเหล่านั้นก็ตาม

เรานัดหมายกันที่ร้านอาหารนั่งสบาย “ก่อนนอน by Powerman” ของดีเจแมน เจ้าของเสียงหัวเราะลั่นสถานีอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ที่เราได้ยินกันทางคลื่นวิทยุ 88 Nice Peak

เรามีนัดกับนักเดินป่าระดับไหนไม่กล้าจัดระดับ รู้แต่ว่าเธอเป็นนักเดินป่าที่หาตัวจับยากในป่า แต่หาตัวได้ไม่ยากเย็นในเวปไซต์ที่เป็นที่นิยมของนักเดินทางแบบ www.trekkingthai.com, www.konbakpae.com และ www.journeythai.com ในชื่อล็อกอิน “ป้าแต๋ว” และ “ป่องอีหืด” ที่หลายคนรอคอยทั้งเรื่องและภาพการเดินทางของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

“ป้าแต๋ว” ผู้หญิงที่นั่งอยู่ท่ามกลางทีมงาน Phuket Outdoor ตามสายตาผม คำนำหน้า “ป้า” อาจจะดูเกินไปสักนิด หากเทียบกับใบหน้าที่ยังดูสดใส อ่อนกว่าคำนำหน้าชื่อที่เรียกกันติดปากว่า “ป้า” เป็นอย่างยิ่ง

อดีตเจ้าหน้าที่และไกด์บริษัททัวร์, อาสาสมัครสภากาชาดไทย, เจ้าหน้าที่ประสานงานและฝึกอบรมหน่วยงานองค์กรพัฒนาเอกชน (NGO) เตรียมพร้อมรับภัยพิบัติ และอื่นอีกมาก เธอผ่านการทำงานมามาก มากพอ ที่จะทำให้เธอรู้จักตัวเองดีว่า “เธอต้องการอะไร” ประสบการณ์ในการทำงานบริษัททัวร์กว่า 15 ปี ทำให้เธอกล้าที่จะก้าว ก้าวไปสู่อีกสถานะหนึ่งในสังคมกลุ่มหนึ่งที่เรียกเธอว่า “นักเดินป่า”

และที่สำคัญ เธอเป็นสาว “โสด” ที่อิสระอย่างยิ่งทั้งเรื่องกายและหัวใจในการเดินทาง

PKOD : จุดเริ่มต้นมันคืออะไรพี่ พลันที่ผมเงยหน้าขึ้นถามและเห็นใบหน้าของเธอ ผมกลับเรียกเธอว่า “พี่” แทนที่จะเรียกว่า “ป้า” เหมือนที่ใครเขาเรียกกัน
คือพื้นฐานเดิมที่เรามีอยู่ เราทำทัวร์ เราชอบเดินทาง จุดเปลี่ยนจริงๆเลยเนี่ย ต้องยกความดีความชอบให้นิตยสาร “อสท.” (ที่สมัยนั้นเรียก อนุสาร อสท.) ที่ดันไปลงเรื่องและภาพของอุทยานแห่งชาติ “เขาหลวง” (จ.นครศรีธรรมราช) แล้วทำให้เราเกิดแรงบันดาลใจ และมุ่งมั่นว่าเราต้อง “ออกเดินทาง” ละ

PKOD : ทริปแรกนี่ไปยังไงครับ เรายังไม่เคยเป็นนักเดินทางเต็มตัว พี่เริ่มยังไง
นี่เลย เข้าเวปเดินป่า เวปเหมือนที่คุณกำลังทำ phuketoutdoor ให้กับนักท่องเที่ยวมมือใหม่อยู่นี่แหละ แรกๆเราก็ต้องไปแจมทริปกับทริปที่เขาจัดกันอยู่ ไม่รู้จักใครเลย เราก็อาศัย “ความอยาก” เดินมุ่งหน้าไป หลังๆเราก็จะชินไปเอง คุ้นเคยกับคนเดินทางด้วยกัน ชักมัน มันหยุดไม่ได้ ไม่มีทริปเราก็จัดทริปกันเอง หารเฉลี่ยกัน นั่นก็เป็นจุดเริ่มที่ทำให้เราขาดการเดินป่าไม่ได้แม่แต่เดือนเดียว

PKOD : สำหรับนักเดินป่ามือใหม่ พี่มีคำแนะนำในการเตรียมตัวยังไงบ้าง
เตรียมร่างกาย เตรียมหัวใจให้พร้อม การเดินป้าสมัยนี้สบายขึ้นเยอะ เพราะวัสดุอุปกรณ์ยังชีพต่างๆสำเร็จรูป คุณเข้าร้านเดินป่า หรือหาตามเวปต่างๆก็มีบริการพร้อมหมด พวกอุปกรณ์พื้นฐานอย่างเปล เต็นท์ ผ้ากันน้ำค้าง เสบียง อุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการทำอาหาร ฯลฯ พวกนี้นักเดินป่ามือใหม่ต้องมีไว้เป็นอุปกรณ์สามัญประจำบ้าน

PKOD : ประสบการณ์เดินป่าที่มากที่สุดนี่เท่าไหร่ แล้วเค้าวัดกันยังไง
เวลาเดินป่าเราไม่ค่อยวัดระยะทางนะ แต่จะอาศัยชั่วโมงการเดินมากกว่า อย่างมากก็จนฟ้ามืด ต้องหาที่หมายให้ได้ เพราะถ้ามืดเมื่อไหร่ เราจะหาที่พักเพื่อกางเต็นท์ไม่ได้ เดินช้าเดินเร็ว ขึ้นอยู่กับจุดประสงค์ของคนเดินด้วย ถ้าเราไปกับกลุ่มช่างภาพ ช่างศึกษา กลุ่มนี้ก็จะเดินช้าหน่อย เพราะเขาจะรื่นรมย์ไปกับบรรยากาศ พรรณไม้ สิงสาราสัตว์ระหว่างทาง ซึ่งเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของป่า

PKOD : การเดินป่ามีกฎเกณฑ์ไหม
นอกเหนือจากจิตสำนึกในการรักป่า ที่เหลือก็ไม่มีกฎเกณฑ์อะไร ไปด้วยใจ ไม่ต้องคิดอะไรมาก เราเที่ยวกันจนคุ้นเคยและผูกพันกับคนนำทาง เหมือนไปเยี่ยมญาติ ไปเที่ยวบ้านญาติ

PKOD :  เราไปเดินป่าทำไม
เราไม่ได้คาดหวังอะไรมากเลยกับการเดินป่าแต่ละครั้ง เราอยากสัมผัสอากาศดีๆ ความเขียวของป่า ที่น่าประทับใจทุกๆทริปนั่นก็คือเสน่ห์ของคนในพื้นที่ เขาอยากให้เราเห็นในสิ่งที่เขาเห็น คุยกันในเรื่องที่สนใจร่วมกัน คนในพื้นที่ คุยกันถูกคอ ก็เหมือนเป็นญาติกัน เราไปเยี่ยมเขาเขาก็ดีใจแล้ว ที่สำคัญเลยในแง่สุขภาพของเรา มันดีทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจ เราพบว่าเราเดินป่าแล้วเราป่วยน้อยมาก

PKOD : ในแง่สังคม
เรามีเครือข่ายสังคมเพื่อนฝูงที่กว้างขวางขึ้น กิจกรรมทำให้เราเจอเพื่อนที่จริงใจมากกว่า 80% รู้จักกัน เที่ยวกัน เรียนรู้กัน เราเจอเพื่อนที่จริงใจมากขึ้น

PKOD : ไปที่ไหนซ้ำๆบ้างไหม
บ่อยไป หลายๆครั้งที่ไปซ้ำๆที่กัน อากาศที่เปลี่ยนทุกครั้งที่เราไป บรรยากาศไม่เคยเหมือนเดิม เมเปิลที่ภูหลวงแต่ละวันไม่เคยเหมือนกัน ไม่สำคัญว่าอาจจะเห็นอะไรซ้ำๆ และไม่จำเป็นว่าจะต้องเห็นอะไรแปลกไปกว่าคนอื่นๆ เราพอใจที่เราได้ไป

PKOD : ไปทริปมามากขนาดนี้น่าจะบันทึกอะไรไว้บ้างไม่น้อย
แรกๆก็บันทึก แต่หลังๆพอเราอัพเดทในเวปทุกอย่างมันก็อยู่ในนั้น กลายเป็นว่าบันทึกการเดินทางของเราสามารถแบ่งปันทั้งข้อมูลและภาพถ่ายสำหรับทั้งคนที่เคยไปมาแล้วและยังไม่เคยไปได้ การบันทึกทางสมุดบันทึกเลยลดน้อยลง

PKOD : เวลาไปเที่ยวนี้เลือกคนไปด้วยไหม
ไม่ถึงกับเลือกนะ แต่คนเดินด้วยกันบ่อยๆ สไตล์มันจะเป็นตัวคัดกรองเอง ชอบอะไรเหมือนๆกันก็ไปด้วยกัน เปิดใจกัน ยิ่งทริปยาวๆนี่ยิ่งเป็นตัววัดความชอบได้เป็นอย่างดี

PKOD :  ในแง่การอนุรักษ์ธรรมชาติ คนที่ไม่เคยเดินป่าและคนทั่วไป มักจะมองว่าคนเดินป่านี่แหละที่เป็นตัวการทำให้ป่าเสียหาย
เราเน้นเรื่องการอนุรักษ์อยู่แล้ว เราทำให้คนเดินทางกับเรา นักเดินป่าหน้าใหม่ และคนพื้นที่เห็นว่าเราหวงแหนป่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องขยะ การเก็บหรือทำลายพรรณไม้ ทั้งการเดินและการสนทนากันในยามค่ำคืน สิ่งเหล่านี้คือเรื่องที่เราต้องปลูกฝัง เพราะถ้าไม่มีป่า เราจะไปไหนกัน

PKOD : ทุกวันนี้ยังไปเดินป่าบ่อยไหม
โอ๊ย เรียกได้ว่าเป็นกิจวัตรประจำเดือน อยู่บ้านไม่ค่อยติด เดือนไหนไม่ได้ไปนี่อาจจะไม่สบายได้ เดือนหนึ่ง 2-3 ทริป เหมือนหาเรื่องเปลี่ยนที่นอน ไม่มีใครว่างก็ไปคนเดียว ไม่ได้รู้สึกอะไรว่าต้องไปคนเดียว เพราะอย่างที่บอกว่าเหมือนเราไปเยี่ยมญาติ ที่เป็นคนพื้นที่อยู่ที่นั่น

PKOD : ที่ไหนที่ประทับใจบ้าง
ประทับใจทุกที่ ลองเราได้ก้าวออกไปจากบ้าน การเดินทางของเราก็เริ่มต้น เราจะสนุกกับทุกที่ที่เราไป ที่ที่ไปบ่อยก็ภูเรือ สถานที่สวย คนน่ารัก ถ้าที่ที่นิเวศน์สวยๆก็ภูเชียงดาว อีกที่หนึ่งคือที่พะโต๊ะ ขาไปเดินไป ขากลับเราต้องตัดไม้ไผ่ต่อเป็นแพกลับ เจอน้ำป่าด้วย ถ้าเราไม่ไปกับคนพื้นที่เราจะสังเกตไม่เป็นนะ ว่าน้ำป่ากำลังหลากมา น้ำป่านี่เวลามานะ มันเร็ว เร็วกว่าที่พวกเราจะตั้งตัวได้จริงๆ ส่วนที่อื่นๆก็ประทับใจหมด อย่างที่บอก ไปแต่ละครั้ง ความรู้สึกไม่เคยเหมือนเดิม มันตื่นเต้นทุกครั้งที่เราไป

PKOD : อยากจะชวนคนมาเดินป่าเพิ่มขึ้นไหม
เราว่าที่เราพูดมาทั้งหมด ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบผจญภัยแล้วคุณยังอยู่ติดบ้านนี่ก็แปลกแล้วนะ เราอยากจะท้าเลยว่ากล้าๆหน่อย หากแค่คิดแต่ไม่เก็บกระเป๋าเดินทางก็ไม่มีประโยชน์ ชีวิตของเรานะคะ ถ้าไม่ทำอะไรให้ตัวเรา จะทำเพื่อใครอีกละคะ

เราจบการสนทนาที่ร้านก่อนนอน ด้วยอาหารแสนอร่อยจานแล้วจานเล่าที่ทยอยส่งมาโดยเจ้าของร้าน ช่างคุ้มค่าเหลือเกินกับทีมงาน phuketoutdoor ที่วันนี้ได้สนทนากับนักท่องเที่ยว (ระดับไหนเราก็ยังไม่กล้าจัดระดับอยู่ดี) อย่างเธอ  เราพบมิตรภาพ น้ำจิตน้ำใจ และความจริงใจทั้งนักเดินป่า คนพื้นที่ ผ่านจากปากของเธอคนนี้ “ป้าแต๋ว”

เพราะทุกการเดินป่าของเธอเป็นการเดินทางที่แสนพิเศษเสมอ