เอาเรื่องสัตว์โลก...มาฝากสหายน้อยทาร์ซาน

บรรยากาศตอนเย็นบนตลาดค้าปลาบนชายหาดปะตก เกาะราชาใหญ่

ราคากำหนดด้วยแรงกายและความตั้งใจเข้าแลกเปลี่ยน..

ความโชคร้ายของสัตว์กลุ่มนึง กับความโชคดีของอีกกลุ่มที่ได้พบเห็นได้เจอแบบไม่คากฝัน

ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้นถึงจะมีโอกาสได้เจอ

เด๋วมาต่อเด้อ

1 ต่อ 8 อัตราเฉลี่ยของทีมช่วยชีวิตจำเป็น

คนประมาณไม่เกินสองร้อย...วาฬประมาณ ห้าสิบกว่า...

ถึงในข่าวว่าสามสิบก้เถอะ...อันนี้เห็นกับตานับคร่าวๆกับมือ

ที่ลากก็ลากกันไป..ที่ลากไม่ไหว..ก็ตักน้ำช่วยรดเพื่อไม่ให้ขากน้ำหรือผิวหนังแห้ง

จากบ่ายถึงเย็น..ยังไม่มีทีท่าว่าจะหมด

ที่ช่วยง่ายๆก็ย้ายลงทะเล..ที่ยากๆก็นั่งขบคิดกัน..

ระลอกเก่าที่ออกไป กับระลอกใหม่แยกที่ม้วนเข้ามาด้วยแรงคลื่น

จากเย็นเข้าสู่ค่ำ..ความยากลำบากเริ่มมากขึ้น..น้ำเริ่มลด หาดเริ่มลึก หินเริ่มโผล่

คนเดินยากเพราะเท้าเปล่า...

จากแปดต่อหนึ่ง เหลือลดน้อยลงไปเป็นสี่หนึ่งสามหนึ่ง..เพราะความเหน็ดเหนื่อย..

จากสามต่อหนึ่งเหลือหนึ่งต่อหนึ่ง เหลือสองหนึ่ง..แต่เป็นวาฬสองต่อหนึ่งคน..
สุดท้ายต้องยอมปล่อยให้บางตัวเดียวดายไม่มีคนมาดูแลเฉพาะ..

ไม่ได้หมายความว่าไม่ช่วย..แต่ช่วยไปที่ละส่วน..

เพราะกำลังส่วนใหญ่ต้องมาระดมช่วยตัวที่หนักกว่าที่ต้องช่วยเหลือเตลื่อนย้ายแบบเร่งด่วน

ที่ยังนอนนแช่ในน้ำครึ่งตัว..ยังไม่ถึงกับโคม่า..ทิ้งไว้ก่อน

จากบ่ายสามถึงเที่ยงคืน..ไม่แปลกถ้าจะเป็นเช่นรูปสุดท้าย..

วาฬตายไปแค่ตัวเดียว...

จบบริบูรณ์..ขอบคุณสำหรับพื้นที่ครับ

อ่านแล้วขนลุก กับการร่วมแรงร่วมใจในเรื่องเพื่อโลก

เหตุการณ์นี้เกิดถูกที่ถูกเวลา เอาเข้าจริงมนุษย์ก็ช่วยเอาเรื่องเหมื่อนกันน่ะ

ซึ้งคับผม

ซาบซึ้งกับรื่องเล่า และความมีน้ำใจ

รู้สึกตื้นตันคับ

ขอยก 10 นิ้วให้เลยครับผม......

มีคนเคยต่อว่า..ว่าทำไมไม่ลงไปช่วยมัวแต่ถ่ายรูป..เห็นแก่ตัว...บลาๆๆๆๆ

ยอมรับครับ..เห็นแก่ตัวไปหน่อยนึง..แต่ก็ไม่พลากโอกาสที่จะลงไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเขาหรอกครับ

พอดีรูปนี้บังเอิญคนอื่นถ่ายแล้วติดเราไปด้วยน่ะ...รอยสักที่ไหล่ยืนยัน...เอื๊อก

ดูรูป+พร้อมฟังเรื่องเล่าที่น่าตื่นเต้น

รู้สึกใจหาย แต่ก้อปนความซาบซึ้งและดีใจที่ยังเหนน้ำใจของทุกคนที่ทำให้พวกเขาปลอดภัย   ขอบคุณครับ  

เป็นฝูงเลย....น่าสงสารจริง

ดีนะที่รอดเกือบหมด....รอดด้วยน้ำใจของมนุษย์นี่แหล่ะเน๊อะ...

ปล.พี่วาคะอยากให้เอาเรื่องสมชายมาลงมั่งอ่ะ...เป็นความรู้นะนั่น

น่าสงสาร.....น่าประทับใจ