ก่อนที่เราจะไปชมหย่าอัน มาพูดถึงเรื่องห้องน้ำจีนกันก่อน

แต่ก่อน ใครๆก็คงคิดว่า ไปเมืองจีนแล้วไม่มีปัญหาเรื่อง "ห้องน้ำ" ถือว่ามาไม่ถึงเมืองจีน

แต่ต่อไปนี้ความคิดนี้จะค่อยๆเลือนหายไป (แต่ฟุ่งว่าไม่มีทางที่จะหมดไปอย่างราบคาบ ๕๕๕)

เพราะจากที่ไปเห็น และสัมผัสมา เฉิงตูต่างจากเมื่อสองปีก่อนมาก ทุกที่มีห้องน้ำ ส ะ อ า ด รองรับ (ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สะอาดมากซะทีเดียว แต่ก็ถือว่าดีทีเดียวเมื่อเทียบกับห้องน้ำสาธารณะบ้านเรา)

เข้าเรื่องหย่าอันดีกว่า :)

มาพูดถึงเรื่องชื่เสียงสามอย่างของเมืองหย่าอัน

อย่างแรกก็คือ หย่าอันเป็นเ มื อ ง ฝ น 

ใน 365 วัน ของเมืองหย่าอันจะมีวันที่ฝนตกประมาณ 200 กว่าวัน

และแน่นอนว่าวันที่เราไปก็เป็นหนึ่งในสองร้อยกว่าวันนั้น

ด้วยความที่เป็นช่วงหน้าหนาว บวกกับฝนตก อากาศก็เลยยิ่งเย็นจับหู จับจมูก จับกระดูก กันเลยทีเดียวเชียว

แต่ไม่เป็นไร สาวไทยสู้อยู่แล้ว (บรื้อออออๆๆๆ) ๕๕๕๕๕

พรุ่งนี้มาต่อ ที่มาของ เมืองแห่งปลา และเมืองแห่งสาวสวยกันน่ะ อิอิ :)

รอชม อันสุดท้าย  เมืองแห่งสาวสวย

ยิ่งสาวจีน น่่สเปค (2)555

รอก่อนน่ะโก ฮิฮิ 

หน้าหนาวโลดพี่หนุ่ม คอนเฟิร์มๆ ๕๕๕

เรื่อยๆมาเรียงๆน่ะพี่สัน :)

ต่อๆค่ะ

ชื่อเสียงอย่างที่สองของเมืองหย่าอันก็คือ ปลาหย่าอันค่ะ

คงเป็นผลเนื่องมาจากฝนตกเยอะ น้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลา (มั้ง) ที่ทำให้ปลาที่นี่โส๊ดสด

สดจริงๆ เนื้อนุ่ม ละะลายในปาก ๕๕๕๕

เราแวะร้านชื่อดังของเมืองหย่าอัน 干老四 กานเหล่าซื่อ (ลูกคนที่สี่ของตระกูลกาน) 

คนน้อย อาจเพราะอากาศหนาว ฝนตก แต่อาหารเค้าอร่อยจริงๆ ฟันธง!

หน้าตาของปลาหย่าอัน 

จับสดๆ ราคาตกอยู่ที่ครึ่งกิโลละ 600 บาท (เมืองจีนจะใช้มาตราวัดเป็นครึ่งกิโล)

นั่นหมายถึงกิโลละพันสอง!!! เฮ้ย ฟุ่งเพิ่งรู้น่ะเนี่ยะ ทำไมแพงอย่างนี้ ตอนนั้นมัวแต่ถ่ายรูป ><"

ดีน่ะที่กินกันจนเกลี้ยง!

ยังอึ้งไม่หายกับราคาปลา ๕๕๕๕๕

อาหารอีกอย่างที่มักจะมีให้เห็นบ่อยๆในจีน นั่นก็คือเนื้อหมูตากแห้ง 

เห็นพนักงานบอกว่าเค้าจะจัดการน้องหมูตอนช่วงปีใหม่ คงเป็นเคล็ดอะไรซักอย่าง แล้วก็จะตากให้แห้งไปเรื่อยๆ

ก็อร่อยไปอีกแบบ

 ได้เวลาอาหารก็ถูกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ

ภาพแรกเป็นปลาหย่าอันที่โด่งดัง

ภาพที่สองเป็นเนื้อตากแห้งผัดกับหญ้าอะไรซักอย่างที่ขึ้นตามภูเขา

ภาพที่สามหมูสามชั้นผัดพริกหยวก

และก็ซุปเต้าหู้อีกหนึ่ง พร้อมข้าวหนึ่งถังค่ะ :)

 สิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจอีกอย่างหนึ่งของปลาหย่าอันก็คือ ในหัวของปลาจะมีกระดูอยู่ท่อนนึงที่มีรูปร่างคล้ายดาบ

ใช้คำว่าเหมือนเลยดีกว่า กินไปซักพัก พนักงานก็จะมาจัดการโชว์ชักดาบให้พวกเราดู (งานนี้ไม่มีใครเคยรู้มาก่อน เพราะไม่มีใครหาข้อมูลมา ๕๕๕)

ตอนที่พนักงานชักดาบออกมา รู้สึกได้เลยว่าได้ยินเสียงดัง "ชวิ้งงงงงงง" 

แล้วก็เอาดาบไปทำความสะอาด กลับมาพร้อมกล่องสวยงาม เพื่อมอบให้เป็นของที่ระลึก

ปกติของแบบนี้ไม่มอบให้ผู้ที่อาวุโสสุดในที่นั้น ก็มอบให้เด็กๆเพื่อเป็นเครื่องรางนำโชคอะไรประมาณนั้น

และแน่นอนคนที่ได้รับมอบดาบศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากตัวข้านี่เอง 

ด้วยเหตุผลที่ข้าเป็นผู้มาเยือนที่อายุอ่อนสุด โฮะโฮะโฮะ ๕๕๕๕ 

(ปล. พนักงานเค้าน่ารักมาก บริการดี ความรู้แน่นปึก แต่พวกเราแปลไม่ออกกันเอง ๕๕๕๕)

 หลังจากกินอิ่ม เราก็เดินทางกันต่อพร้อมดาบหนึ่งเล่ม ๕๕๕

มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองเก่าของหย่าอันที่มีชื่อเรียกว่า 上里古镇 (ซ่างหลี่กู่เจิน)

สองข้างทางให้บรรยากาศโรแมนติกเหมือนอย่างที่เค้าบอกไว้จริงๆ แต่ถ่ายไม่ติดเพราะอยู่บนรถ 

  มารอลุ้น ตอนต่อไป  หย่ากัน ฉันรักเธอ

ฮ่าๆ

กำลังจะพิมพ์ "ความรู้สึก" แบบนี้เลย !!

ไอ๋หยา...!! ถนนหิน....อยู่ตรงไหนของเสฉวนเนี่ย..? วันก่อนไปไม่เห็นมีครายบอกเราเลยอ่ะ.. ขนาดฟ้าปิดยังสวยขนาดนี้ สงสัยต้องไปซ้ำอีกรอบแร้ววว อิอิ

JOE_PHUKET wrote:

แดนมังกรนี้มีมนต์เสน่ห์ให้หลงไหลไม่รู้จบจริงๆ

ต้องไปหลงไหลด้วยตัวเองค่ะ

เป็นเมืองเล็กๆห่างออกไปจากเฉิงตูค่ะ แต่ถ้าพี่ชอบถนนหินแนวนี้ ในตัวเมืองเฉิงตูเองก็มีสถานที่ให้เที่ยวชมหลายที่เหมือนกันน่ะคะ

แต่จะออกแนวประยุกต์ขึ้นมาหน่อย อย่างเช่น มีร้านสตาร์บัคอยู่ด้วย อะไรประมาณนี้

ถ้าจะไปซ้ำอีกรอบจริงๆ สามารถแนะนำให้ได้ค่ะ :)

เหอๆๆๆๆ  คิดได้ไง

บรรยากาศดีน่าไปเที่ยวจังเลยครับ  ที่นั่นคงจะหนาวมากใช่ไหม  เสียดายแต่ก่อนเคยดูเดี่ยวของโน๊ต  เลยฝังใจเรื่องส้วมที่จีนมาจนถึงทุกวันนี้เลย(แต่ก็อยากไปดูเหมือนกันว่าจะจริงอย่างที่เขาว่าไหม)

๕๕๕๕๕๕ ฮามากกก

๕๕๕๕๕๕ ฮามากกก