ในความทรงจำ
หากให้หวลย้อนภาพในอดีต คงนึกถึงแต่ความประทับใจตามสภาพที่เคยเห็น แต่ไม่อาจจะเป็นอยู่....
ถนนแคบ ๆ .... ตะโกนเรียกเพื่อนมาเล่นได้สบาย ๆ
คูน้ำตื้น ๆ .... เหมาะจะช้อนลูกน้ำไว้เลี้ยงปลา
พื้นปูนขัดมัน .... ใส่ถุงเท้าลื่นไถล มันดีแท้
ทีวีขาวดำ .... แม้ไม่มีสีแต่ไอ้มดเอ็กซ์ก็แปลงร่างได้
ต้นไม้เยอะแยะ .... สถานที่ฝึกฝนเป็นเฮ้งเจีย
พื้นที่ว่าง ๆ .... หนทางสู่ทีมชาติ
ฯลฯ
ภูเก็ตเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยทรัพยากรทางธรรมชาติที่สวยงาม กลายเป็นเมืองท่องเที่ยวไปแบบไม่ทันตั้งตัว ราคาที่ดิน 5 หลัก กลายเป็น 7 8 9 10 จนปัจจุบันกลายเป็นพัน-หมื่นล้าน
ทำได้คงอยากย้อนกลับไปสู่วิถีชีวิตเดิม ๆ ที่ออกมานอนรับลมเย็น ๆ เล่นหน้าบ้านได้แบบเงียบสงบ ไม่ต้องปิดประตูนอน... วิถีชีวิตเดิม ๆ แบบนี้มีให้เห็นกันทุกบ้าน ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้คิดถึง
บริเวณหน้าบ้าน ประมาณ พ.ศ.2516
ที่หน้าบ้าน... บนเก้าอี้นอนบานพับแบบนอนคนเดียวสีแดง หรือที่บ้านเรียกว่า "ปออี้" (ภาษาจีนฮกเกี้ยน) ก๋งจะนอนเล่นทุกค่ำคืนในชุดกางเกงแพรผ้ามันวาวและเสื้อกล้ามสีขาว รอหลานคนนี้มานอนเบียด... เรานอนคุยกันหลาย ๆ เรื่อง... ตั้งแต่เรื่องที่โรงเรียน เรื่องราวในชีวิตประจำวัน รวมถึงเรื่องอื่น ๆ ... ก๋งชอบเล่านิทานให้ผมฟังทุกคืน แม้บางเรื่องจะแต่งสดก็ตาม นิทานที่ผมโปรดปรานมากที่สุดเห็นจะเป็นเรื่อง "แฟนท่อม" พระเอกขี่ม้าขาว ที่เก่งและรู้ไปซะทุกเรื่อง...
แฟนท่อมเป็นสปายฮีโร่ตัวเล็ก ๆ ของก๋งซึ่งผมไม่สามารถมองเห็นได้... หลาย ๆ เรื่องในชีวิตประจำวันของผมถูกแฟนท่อมรายงานถึงก๋ง แม้กระทั่งเรื่องผมนอนหลับสบายที่โรงเรียนตอนอนุบาล 2 ซึ่งทำให้ผมรู้สึกแปลกใจมาก "นี่แฟนท่อมตามผมไปถึงโรงเรียนเลยเหรอ???" บางเรื่องก็มาเข้าใจเอาตอนโตนี่แหละว่าหน้าตาคนเพิ่งตื่นนอนมันฟ้อง...ไม่ใช่แฟนท่อมหรอก
แฟนท่อมเป็นสปายฮีโร่ตัวเล็ก ๆ ของก๋งซึ่งผมไม่สามารถมองเห็นได้... หลาย ๆ เรื่องในชีวิตประจำวันของผมถูกแฟนท่อมรายงานถึงก๋ง แม้กระทั่งเรื่องผมนอนหลับสบายที่โรงเรียนตอนอนุบาล 2 ซึ่งทำให้ผมรู้สึกแปลกใจมาก "นี่แฟนท่อมตามผมไปถึงโรงเรียนเลยเหรอ???" บางเรื่องก็มาเข้าใจเอาตอนโตนี่แหละว่าหน้าตาคนเพิ่งตื่นนอนมันฟ้อง...ไม่ใช่แฟนท่อมหรอก
สะพานหิน ประมาณ พ.ศ.2515
น้ำฝนจากหลังคา ซึ่งกลางบ้านถูกสร้างเว้นเป็นช่องไว้เพื่อให้มีแสงสาดส่อง และลมได้ไหลเวียนแบบบ้านสไตล์ภูเก็ตโบราณ... ทำให้พวกเราสนุกทุกครั้งเมื่อฝนตก ด้วยปริมาณน้ำฝนที่ไหลรวมกันลงมาเป็นสาย เหมือนได้เล่นน้ำตกกลางบ้าน เย็นฉ่ำชุ่มใจ
ปั๊มโยก... คือเครื่องมือดูดน้ำจากบ่อน้ำบาดาลเข้าสู่ถังรับน้ำ หรือที่บ้านเรียกว่า "จุ้ยตี๋" (ภาษาจีนฮกเกี้ยน) สำรองน้ำไว้อาบกัน มันคือที่ ๆ ผมออกกำลังกายตามคำสั่งของแม่ -*-
ของเล่น... แกนด้าย กระป๋องนม ไม้ไผ่ ก้านธูป หลอดดูด ก้านมะพร้าว เอามาประกอบรวมกันเป็นของเล่นได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นรถเข็น เครื่องยิงจรวด และภูมิใจมากที่ได้สร้างสรรค์มันด้วยตัวเอง
มองดูลูกวันนี้ ให้รู้สึกว่าเขาต้องขาดประสบการณ์อะไรอีกหลาย ๆ อย่างในชีวิตไป ไม่ได้คลุกดิน ไม่ได้กินฝุ่น ไม่ได้ประดิษฐ์ของเล่นเอง แต่ก็เป็นไปตามยุคสมัย
หยิบรูปเก่า ๆ ขึ้นมามองพร้อมกับรอยยิ้ม พ่อแม่ ตอนที่แต่งงาน รูปเราตอนเด็ก ๆ ญาติพี่น้อง หรือว่าโลกในวัยนั้นมันไม่มีอะไรให้คิดเท่ากับวัยนี้?
ทำได้แค่เพียงเก็บสิ่งดี ๆ เล่าขานสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน บอกความเป็นภูเก็ตที่แท้จริงให้ลูกหลานได้เล่าต่อ "ไข่มุกอันดามันแห่งนี้ จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่อย่างที่ลูกเห็นและเป็นอยู่หรอกนะ สิ่งสวยงามต่าง ๆ มันยังคงเบ่งบานอยู่ในความทรงจำ"
Bookmark/Search this post with:
Facebook
ขอบคุณครับพี่อาร์ต ผมอยากจะถ
ขอบคุณครับพี่อาร์ต
ผมอยากจะถ่ายทอดทุก ๆ เรื่องในความทรงจำออกมา จะพยายามให้มีในความทรงจำ 2 3 4 5 6 ต่อ ๆ ไปครับ
หาชมยากจริงๆครับ...ภาพบรรยากา
หาชมยากจริงๆครับ...ภาพบรรยากาศแบบนี้
ต้องให้เครดิต "คำบรรยาย" ด้วยครับ
ที่ำทำให้เรื่องนี้สมบูรณ์ และทรงคุณค่าแก่การจดจำจริงๆ !
่จะค่อย ๆ
ถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษร เพื่อเก็บความทรงจำไว้ให้รุ่นต่อ ๆ ไป
ท่านโจ... พูดได้ดี สุขใจทุกครั้งที่ได้นึกถึง
ฟุ่ง... ถูกต้องเลย สิ่งดี ๆ ยังคงเก็บไว้
วันนี้ในปัจจุบัน
วันนี้ในปัจจุบัน ก็อาจจะเป็นอดีตที่สวยงามในวันถัดไปของเด็กรุ่นนี้ได้ค่ะ
เพราะความทรงจำเกี่ยวกับภูเก็ตที่ฟุ่งมีก็สวยงาม :)
ความทรงจำต่างกัน แต่ก็ล้วนสวยงามเหมือนกัน
...ถึงแม้ว่าอะไรๆจะเปลี่ยนแปล
...ถึงแม้ว่าอะไรๆจะเปลี่ยนแปลงไปตามกระแสโลกาภิวัฒน์
วิถีชีวิตเดิมๆอาจถูกรุนรานด้วยความศิวิไลซ์
ได้พบปะผู้คนมากมายทั้งผู้มาใหม่และคนเดิมๆ
ได้พบเจอ เรียนรู้ เข้าใจ อะไรๆ ที่หลั่งไหลเข้ามาในชีวิตทุกๆวัน
แต่สำหรับ ในความทรงจำ ครั้งวันวานคงไม่มีอะไรทำให้ลืมเลือนได้
ยิ่งกลับเด่นชัดขึ้นมาในมโนภาพทุกๆครั้งที่หวนกลับไปคิดถึง ...
โลกใบนี้...ยังมีมุมดีๆให้มอง