มือใหม่

Reviews

เหงื่อทุกหยาด ค่อย ๆ ไหลผ่านง่ามก้น พร้อมกับความเปียกชื้นทั่วตัว ดินทรายที่เลอะเปรอะ และกลิ่นตัวอับ ๆ ตลบอบอวล

เป็นไปได้คงไม่มีใครอยากเป็นแบบนี้ หรืออาจบอกว่า “ถ้ารู้งี้กูไม่มาดีกว่า”

การเดินป่า คงหนีไม่พ้นที่จะโดนเรื่องแบบนี้… แล้วจะมาเดินทำไม ?

มือใหม่… คือการเริ่มต้นทำอะไรครั้งแรก แม้จะมีทฤษฎีอยู่เต็มหัว แต่ก็มีทั้งความอยากรู้ และกังวล

ในยามที่ผมเป็นมือใหม่ ในใจมีแต่ความฮึกเหิม ไม่รู้ว่าจะเจออะไรข้างหน้า อยากรู้อยากเห็น อาจเพราะด้วยใจอยากสัมผัส แต่ก็ยอมรับว่าเต็มไปด้วยความกังวล

ครั้งนี้.. คน 11 คน รวมตัวกันมาเดินป่าที่เขากะทะคว่ำ จังหวัดพังงา หนึ่งในนั้นคือ “มือใหม่” เธอผู้ไม่รู้ชะตากรรม แต่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมคิดว่า “ฟุ่ง” คงไม่รู้หรอกว่าจะได้เจออะไรบ้าง ข้อมูลต่าง ๆ ที่ฟุ่งได้มานั้นจากปากของพวกพี่ ๆ ที่เคยเดินมาก่อน จากเว็บไซท์ซึ่งเข้าไปดูภาพสวย ๆ และเกิดความประทับใจ อยากเจอ อยากเห็นแบบนั้นบ้าง เธอจึงตัดสินใจมากับเรา

ถึงพังงา… ทุกอย่างยังดูสนุกสนาน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะมีอยู่ตลอด กระทั่งข้าวของทุกอย่างได้ถูกเตรียมพร้อมและแพ็คลงสู่เป้ของสมาชิก… ความมันจึงบังเกิด

15 นาทีแห่งความระทม…
การปรับตัวให้เข้ากับทางชันและแรงดึงดูดของโลกในช่วงแรกช่างเหนื่อยหน่าย ยิ่งนัก ซึ่งฟุ่งเองคงรับรู้ได้ดี อาการต่าง ๆ รุมเข้ามาแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ผมมองหน้าฟุ่งและยิ้มให้อย่างให้กำลังใจ “สู้ ๆ น้อง ช่วงแรกก็อย่างนี้แหละ อีกแป๊บก็จะไม่เหนื่อยแบบนี้แล้ว มีแต่เหนื่อยกว่า ฮา…” คำพูดแบบนี้คงไม่ได้ทำลายกำลังใจของเธอหรอก แต่การปรับตัวมันกำลังเกิดขึ้นในตัวเธอ หลังจากคำพูดนั้นไม่นาน ฟุ่งก็อยู่ในอาการหน้าถอดสี ซีด พร้อมทั้งหายใจออกมาพร้อม ๆ กับเสียง… “มึงรู้ป่าว กูนะเหนื่อยจนหายใจออกมามีเสียงเลย” (คำพูดนี้ได้ยินฟุ่งคุยกับเพื่อนสนิทหลังจากจบทริป)

เป้ของฟุ่งโดนถอดออก เพื่อความมั่นใจว่าเรายินดีแบกเป้ มากกว่าแบกฟุ่ง… ท้อแท้ ฟุ่งคงหนีไม่พ้น และมาสารภาพกับผมว่า “เกือบจะเอ่ยปากบอกพี่ไปแล้วว่าฟุ่งขอลงได้มั๊ย ?” อย่าว่าแต่ฟุ่งเลย หลาย ๆ ครั้งที่ผมเดินป่าในทริปแรก ๆ ผมก็คิด! นี่ผมมาทำอะไรที่นี่? เพื่ออะไ ร? นอนที่บ้านสบายกว่ามั๊ย? ถ่ายรูปมีที่ให้ถ่ายเยอะแยะ? แต่ความคิดนี้มันจะหายไปเองหากคุณรู้จักป่ามากขึ้น

ผ่าน ช่วงระทมจนมาถึงช่วงพักเที่ยง ดูน้องฟุ่งเราอาการดีขึ้น พร้อมทั้งขอเป้มารับผิดชอบเอง แต่ระหว่างทางก็ยังต้องพักเป็นระยะ ๆ จนมีคำถามจากฟุ่งว่า “พี่.. ได้ยินเสียงหัวใจฟุ่งหรือป่าว?” ถ้าตอบได้คงตอบไปว่า “แล้วฟุ่งได้ยินเสียงหัวใจพี่ป่าวละ?”

7 ชั่วโมง บนเส้นทางชัน ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งทำงานในออฟฟิศ รังเกียจความเปรอะเปื้อน รังเกียจความอับชื้น ต้องรับมันไปเต็ม ๆ สภาพเธอตอนนี้ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งลงไปนอนคลุกดินมาซักเท่าไหร่ “พี่ หนุ่ม ฟุ่งนะไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้ฟุ่งจะต้องไปปีนป่ายอะไรแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าจะต้องเลอะเทอะอะไรขนาดนี้ ปกติฟุ่งไม่ชอบที่จะสกปรกเลย แต่ครั้งนี้มีอะไรให้จับได้ก็ต้องจับ” มันคงเป็นสัมผัสแบบแนบชิดเชียวแหละ เพราะน้องทั้งลื่นทั้งกลิ้งเลยนี่นา… ฮาา

ส่วนตัว กับคำว่ามือใหม่ และสถานที่ ๆ เราไปกันครั้งนี้ คงต้องยกนิ้วให้กับความพยายาม และความคิดในใจหลาย ๆ อย่างที่น้องไม่เอ่ยออกมา มันทำให้น้องคนนี้ได้ประสบความสำเร็จด้วยความอดทน และกำลังใจ… เธอได้ไปยืน ณ ยอดเขากะทะคว่ำ จังหวัดพังงา ที่มีความสูงในระดับ 1,080 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล ด้วยสองแขนสองขาของเธอ… ภูมิใจในตัวเองเถิดน้อง ยังมีอีกหลายล้านคนไม่เคยมายืนยิ้มชมธรรมชาติ ณ จุดนี้